Krioterapia miejscowa stanowi leczenie uzupełniające wielu chorób, głównie narządu ruchu, w tym reumatycznych oraz chorób układu nerwowego. Jest stosowana przede wszystkim w stanach zapalnych narządu ruchu, obrzękach pourazowych i pooperacyjnych stawów, przy zwiększonym napięciu mięśniowym.

    Krioterapia polega na zastosowaniu na powierzchnię ciała temperatury kriogenicznej celem wywołania i wykorzystania fizjologicznych reakcji ustroju na zimno. Najczęściej spotykanymi tu zabiegami są zabiegi miejscowe przy użyciu ciekłego azotu, którego temperatura osiąga  nawet -180°C. Temperatura kriogeniczna uruchamia termoregulację, sterowaną przez podwzgórze za pomocą układu nerwowego wegetatywnego i układu dokrewnego, której rezultatem jest nie tylko stabilność wszystkich funkcji ustroju, ale i ciepłostabilność krwi (37°C). Krioterapia nie zmniejsza temperatury krwi wewnątrz czaszki, klatki piersiowej i jamy brzusznej z ich narządami. Obniża temperaturę tułowia (o 1-3°C) i kończyn dolnych nawet o kilkanaście stopni. Natychmiast po zabiegu oziębiane miejsca są ogrzewane ciepłą krwią napływającą do nich. Jest to odruch i podstawowy mechanizm termoregulacji po zabiegach krioterapii. Odruch ten utrzymuje się od 3 do 6 godzin po zabiegu. Jest to jeden z najcenniejszych efektów krioterapii, czynne przekrwienie decyduje bowiem o szybkim gojeniu się urazów, zapaleń i ma działanie przeciwobrzękowe, zależne od poprawy przepływu chłonki, a w obrębie miejsc aparatu mięśniowo-szkieletowego zmienionych chorobowo, powoduje lepszą przemianę materii i szybką eliminację szkodliwych produktów metabolizmu (obniża się ilość mleczanów i histaminy), co decyduje o szybszym gojeniu się urazów i ustępowaniu zmian zapalnych.